جان کولترن، ساکسوفوننواز افسانهای جاز، در اوج شهرت خود، در آگوست ١٩٦٥ به عنوان سرپرست جشنوارهٔ جاز داونبیت در شیکاگو به صحنه رفت. او با یک عضو جدید از گروهش، آرچی شپ، جوان و آزمایشگر، به اجرای مجموعهای از بداههنوازیهای تند و آزاد پرداخت. این اجرا به قدری خشن و صریح بود که باعث خروج بسیاری از تماشاگران شد.
لحظهای جنجالی در تاریخ جاز
نقدی که بعداً بر این اجرا نوشته شد، به شدت از آن انتقاد کرد و آن را «نمایشی بیذائقه» از موسیقیدانها توصیف کرد. با این حال، این عملکرد باید به عنوان یک لحظهٔ پیروزی برای کولترن و گروهش محسوب میشد. کولترن در پنج سال گذشته به یکی از بزرگترین چهرههای موسیقی جاز تبدیل شده بود.
پس از ترک گروه «پنجتایی بزرگ» مایلز دیویس، جایی که در آن به ضبط آلبومی پرداخته بود که به پرفروشترین آلبوم تاریخ جاز تبدیل شد - Kind of Blue در سال ١٩٥٩ - کولترن زبان هارمونیک جدیدی را در جاز با انتشار آلبوم انفرادی Giant Steps در سال ١٩٦٠ معرفی کرد. او حتی در سال ١٩٦١ نسخهای از آهنگ My Favourite Things از فیلم The Sound of Music را منتشر کرد که به یک موفقیت رادیویی تبدیل شد.
آغاز یک سفر معنوی
در ژانویه ١٩٦٥، کولترن آلبوم A Love Supreme را منتشر کرد که نامزدی جایزه گرمی را برای او به ارمغان آورد و تصویری معنوی از موسیقی جاز را ارائه داد. او به سرعت به یک غول در دنیای جاز تبدیل شده و دهها آهنگ به مجموعهٔ استانداردها اضافه کرده بود. اما دو سال بعد، در ١٩٦٧ و در سن ٤٠ سالگی، کولترن بر اثر سرطان کبد درگذشت.
اکنون، با انتشار نسخههای جدیدی از ضبطهای مخفیشده از کولترن، سوالات جدیدی در مورد پیشرفت و تحولات او در دنیای جاز مطرح شده است. این ضبطها نشان میدهند که چگونه کولترن از شهرت خود فاصله گرفت و به سوی جاز آزاد حرکت کرد، یک حرکت جسورانه که همچنان در تاریخ موسیقی طنینانداز است.
