در آستانهٔ جشنوارهٔ فیلم تورنتو، فیلم «Being Heumann» به کارگردانی سیان هدر، داستان زندگی جودیت هیومن، یکی از پیشگامان حقوق معلولان را به نمایش میگذارد. هیومن که از دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان یک فعال برجسته در این حوزه شناخته میشود، به خاطر تلاشهایش برای ایجاد تغییرات اساسی در زیرساختهای شهری و حقوق معلولان، جایگاه ویژهای در تاریخ معاصر دارد.
از تلاشهای اولیه تا موفقیتهای بزرگ
زمانی که به سمت فرودگاه میرفتم و چمدانم را بر روی پیادهرو میکشیدم، متوجه برشهای مخصوص برای عبور چمدان شدم. این امکانات، که امروزه به عنوان یک امر عادی در نظر گرفته میشوند، به سختی به دست آمدهاند و روزگاری به عنوان تغییرات رادیکال و پرهزینه شناخته میشدند. جودیت هیومن با زحمتهای خود، این تغییرات را ممکن ساخت و این فیلم به وضوح تلاشهای او را در ابتدای مسیرش نشان میدهد.
فیلم «Being Heumann» در عین حال که هدفی نیکو دارد، گاهی به نظر میرسد که در ارائهٔ داستان با چالشهایی روبرو است. در حالی که برخی از لحظات آن شور و شوق خاصی را به بیننده منتقل میکند، اما در دیگر قسمتها، حس تکراری و کپیبرداری به ذهن میرسد. این دشواریها در کنار روایت زندگی هیومن، از ویژگیهای بارز این اثر به شمار میرود.
زبان و شیوهٔ داستانگویی
شیوهٔ داستانگویی در این فیلم، به رغم برخی نواقص، به خوبی روحیهٔ قهرمانانهٔ هیومن را به تصویر میکشد. بیننده میتواند با شخصیت اصلی همزادپنداری کند و در سفر او به سوی عدالت اجتماعی و حقوق معلولان شریک شود. جودیت هیومن به عنوان یک نماد، نه تنها در تاریخ حقوق معلولان، بلکه در مبارزات زنان و حقوق بشر نیز نقش مهمی ایفا کرده است.
خلاصه اینکه، «Being Heumann» یک اثر تأثیرگذار است که میتواند الهامبخش بسیاری باشد. اما برای اینکه به یک شاهکار تبدیل شود، نیاز به دقت بیشتر در روایت و ساختار دارد. در نهایت، این فیلم نمایی از مبارزات انسانی است که میتواند به ما یادآوری کند که هنوز راهی طولانی برای دستیابی به عدالت و برابری باقی مانده است.
