چگونه میتوان تاریخ تئاتر را زنده کرد؟ یکی از راهها، ایجاد فهرستهایی است که با مقالات عجیب و غریب همراه باشد. دومینیک درامگوول در کتاب جدیدش، "Time Frames"، این امکان را به شکلی جذاب و شخصی گسترش میدهد و اثری پرشور، اطلاعاتی و بحثبرانگیز به خوانندگان ارائه میدهد. به نظر میرسد ناعادلانه باشد که یک کارگردان بتواند از بسیاری از منتقدان پیشی بگیرد.
تاریخچهای از تئاتر پروسنیوم
کتاب درامگوول با یک چارچوب قوی شروع میشود. این اثر به بررسی سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۹۶۵ میپردازد، زمانی که تئاتر پروسنیوم بر صحنه حاکم بود و بیش از ۷۰ نمایشنامهنویس را مورد بررسی قرار میدهد. امروز ما از امکانات بینهایت تئاتر با صحنههای باز، پیشپرده، تراورس و دایرهای لذت میبریم، اما درامگوول به زمانی اشاره میکند که نمایشها عمدتاً در پشت یک قوس پروسنیوم محصور بودند.
او این فرم را "محدود کنندهای آزادکننده" توصیف میکند، مانند سونات ۱۴ خطی یا بلوز ۱۲ بار. این توصیف، طرز تفکر جالبی دربارهٔ محدودیتهای ظاهری این فرم و آزادیهای نهفته در آن را به تصویر میکشد. تاریخ تئاتر پروسنیوم، تاریخ آزمایشها و ابتکاراتی است که از چخوف تا برشت و فراتر از آن، در آن به وقوع پیوسته است.
پرسشهای چالشبرانگیز
درامگوول در این کتاب نه تنها به تاریخ تئاتر میپردازد، بلکه پرسشهای چالشبرانگیزی را نیز مطرح میکند که ممکن است به تفکر عمیقتری دربارهٔ هنر تئاتر منجر شود. آیا پروسنیوم واقعاً محدود کننده است یا این تنها یک توهم است؟ و آیا تئاتر میتواند از این محدودیتها فراتر رود؟
کتاب "Time Frames" با سبک نوشتاری منحصر به فرد و تحلیلی عمیق، فرصتی است برای بررسی دوباره تئاتر و نقش آن در تاریخ فرهنگ.
