موزه هنرهای معاصر چین در منچستر، که در سال ۲۰۲۱ به دلیل یک سری جنجالها بسته شد، اکنون با نامی جدید و مأموریتی متفاوت به عرصه هنر بازگشته است. این تغییر به ویژه در دوران پس از بحرانهای اجتماعی و فرهنگی، موضوعی بحثبرانگیز و مورد توجه است.
تجربه هنرمندان و چالشهای تنوع
در مارس ۲۰۲۰، هنرمند بصری JJ Chan در حال جمعآوری ویدئوهایی برای یک نمایش گروهی در این مرکز بود. این اثر که به بررسی روابط عاطفی پیچیده Chan با زادگاه والدینش، هنگ کنگ، میپرداخت، به نام «صورتفلکی جدید: دیاسپورای چینی امروز» معرفی شد. اما به محض اینکه Chan متوجه شد که هیچ یک از کارکنان گالری چینی نیستند، از این نمایشگاه کنارهگیری کرد و نامهای سرگشاده منتشر کرد که در آن به استفاده از تجارب شخصیاش به عنوان ابزاری برای ارتقاء یک جمعیت غالب انتقاد کرد.
پس از این رویداد، این نهاد برای جبران کمبود تنوع، هفت هنرمند از نسل چینی را استخدام کرد، اما این ابتکار به دلیل انتقاداتی مبنی بر نژادپرستی نهادی با شکست مواجه شد. گروهی از هنرمندان به رهبری Chan نیز خواستار تحریم بینالمللی این مؤسسه شدند که منجر به استعفای شش عضو هیئتمدیره و چندین کارمند شد.
آیندهای جدید و چالشهای پیش رو
با بسته شدن این مرکز به دلیل شیوع ویروس کرونا در سال ۲۰۲۰، فضای هنری هرگز دوباره بازگشایی نشد. اما اکنون با نام و مأموریتی جدید، آیا واقعاً میتواند از گذشته پرچالش خود فراتر رود؟ این پرسش همچنان در ذهن جامعه هنری و فرهنگی باقی مانده است. آیا این موزه قادر خواهد بود تنوع و شمولیت را در دستور کار خود قرار دهد و به نقطه عطفی جدید در هنر معاصر تبدیل شود؟
رویدادهای اخیر نشان میدهد که تغییرات عمیق و بنیادین در نهادهای فرهنگی ضروری است و هنرمندان و جامعه باید به دقت نظارت کنند تا مطمئن شوند که تاریخ تکرار نمیشود.
