تحقیقات نشان میدهد که ۴۰ درصد از سطح زمین ممکن است تا پایان قرن بیست و یکم به زمینهای خشک تبدیل شود. این مطالعه که در نشریه Environmental Research Letters منتشر شده، پیشبینی میکند که این تغییرات میتواند تأثیرات قابلتوجهی بر روی اکوسیستمها داشته باشد.
پیشبینیهای کلیدی درباره زمینهای خشک
بر اساس این گزارش، زمینهای خشک ممکن است از حدود ۳۸.۵۸ درصد از سطح زمین خارج از قطب جنوب در دوره پایه ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۳ به بین ۳۹.۳۱ تا ۴۰.۲۸ درصد در بازه زمانی ۲۰۷۱ تا ۲۱۰۰ گسترش یابد. محققان با استفاده از سوابق هواشناسی از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۲۳ و همچنین مدلهای اقلیمی CMIP۶، تغییرات احتمالی در مناطق خشک را تخمین زدند. آنها مناطقی که با اندیس خشکی زیر ۰.۶۵ مشخص شدهاند را بهعنوان زمینهای خشک طبقهبندی کردند.
بیشتر بخوانید: کشف وحشتناک یک کوهنورد در کوههای جورجیا
در برخی از سناریوها، محققان دریافتند که افزایش غلظت دیاکسید کربن — عامل اصلی افزایش دماهای جهانی — میتواند به طور جزئی گسترش پیشبینی شده زمینهای خشک را کاهش دهد. با افزایش غلظت CO۲، گیاهان معمولاً به طور جزئی منافذ کوچکی که به آنها «استوماتا» گفته میشود را میبندند که این امر منجر به کاهش اتلاف آب از طریق تبخیر میشود.
چالشهای ناشی از گسترش زمینهای خشک
مطالعه نشان میدهد که مناطق بسیار خشک بیشترین افزایش را خواهند داشت و بالاترین حد پیشبینیها به حدود ۹۱۵,۰۰۰ مایل مربع (۲.۳۷ میلیون کیلومتر مربع) در مقایسه با دوره پایه ۱۹۹۴ تا ۲۰۲۳ خواهد رسید. گسترش زمینهای خشک میتواند باعث افزایش کمبود آب، تخریب اکوسیستمها و سختتر شدن تطابق جوامع و کشاورزی با دنیای گرمتر شود. مناطقی که پیشتر در نزدیکی مرز استرس آب قرار داشتند، ممکن است با شرایط در حال تغییر، فضای کمتری برای خطا داشته باشند.
پیشبینیها حاکی از آن است که استرالیا به شدت تحت تأثیر این تغییرات قرار خواهد گرفت و برزیل در رتبه بعدی قرار دارد. بخشهایی از آفریقا نیز انتظار میرود تغییرات قابلتوجهی را تجربه کنند. این مقاله همچنین به این نکته اشاره میکند که چین و روسیه دارای مناطق خشک نیمهمرطوب گستردهای هستند، در حالی که الجزایر، لیبی و عربستان سعودی دارای مناطق بسیار خشک هستند.
فعالیتهای انسانی هنوز هم عامل اصلی افزایش دماها است که تقاضای تبخیری را افزایش میدهد و میتواند مناطق دچار استرس آبی را به سمت خشکی بیشتر سوق دهد. کاهش سریع آلودگیهای گرمازا بهعنوان مؤثرترین راهحل بلندمدت برای کاهش این مشکلات شناخته شده است.
تلاشهای مرمت و حفاظت از طریق گیاهان بومی، جنگلکاری، بهبود ماده آلی خاک، کنترل فرسایش و بازسازی حوضههای آبخیز بسیار مهم است. خاک سالم میتواند آب بیشتری را نگه دارد، از گیاهان بیشتری حمایت کند و در طول خشکسالی مقاومتر باشد.
با توجه به آسیبپذیری بالای اکولوژیک زمینهای خشک، ارزیابیهای بهروز شده از وسعت زمینهای خشک و توزیع آینده آنها بهمنظور حمایت از سازگاری با تغییرات اقلیمی و توسعه پایدار ضروری است. این پیشبینیها با تغییراتی که در حال حاضر در زمینهای خشک اتفاق میافتد، همراستا است و از تخریب زمینهای زراعی در مناطق خشک تا جابهجایی ناشی از خشکسالی را شامل میشود.
بدون مداخله مناسب، زمینهای خشک به گسترش خود ادامه خواهند داد و این موضوع نیازمند توجه فوری و اقدامات مؤثر است.
بیشتر بخوانید: تأثیر آتشسوزیها و ذوب دائمی زمینهای کانادا بر تغییرات اقلیمی · دادگاه فدرال، دستور ترامپ برای ادامهٔ فعالیت نیروگاه زغالسنگ میشیگان را رد کرد
