بیش از ۲۰۰,۰۰۰ بشکه زباله رادیواکتیو، که مجموعاً بیش از ۱۵۰,۰۰۰ تن وزن دارند، در عمق اقیانوس اطلس دفن شدهاند. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۲، این زبالهها به عمقهای بین ۳,۰۰۰ تا ۵,۰۰۰ متر منتقل شدند. اکنون، پژوهشگران با استفاده از زیردریاییهای انسانی به بررسی وضعیت این بشکهها پرداختهاند و متوجه شدهاند که برخی از آنها دچار خوردگی و نشت مواد خطرناک شدهاند.
وضعیت بشکهها و آثار آنها
در حالی که زبالههای رادیواکتیو به عنوان زبالههای سطح پایین شناخته میشوند، این بدان معنا نیست که آنها بیخطر هستند. این زبالهها معمولاً شامل ایزوتوپهای رادیواکتیو مانند کزیم-۱۳۷ و پلوتونیوم هستند که میتوانند برای هزاران سال در محیط باقی بمانند. در چند سال اخیر، پژوهشگران به رهبری پاتریک شاردون و هاویر اسکارتین از مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه، شروع به مطالعه وضعیت این زبالهها کردهاند.
بیشتر بخوانید: ایسلند در آستانهٔ ممنوعیت شکار نهنگ: پایان یک دوران
پروژه NODSSUM و نتایج آن
پروژه NODSSUM (نظارت بر محل دفن زبالههای هستهای اقیانوس) با هدف شناسایی و بررسی اثرات زیستمحیطی این بشکهها آغاز شد. در اولین سفر اکتشافی در ژوئن ۲۰۲۵، تیم تحقیقاتی با استفاده از یک وسیله زیرآبی خودکار، ۳,۳۵۵ بشکه را شناسایی و نقشهبرداری کردند. در سفرهای بعدی، زیردریایی ناتیل به عمق ۴,۷۰۰ متر رسیده و بررسیهای دقیقی انجام داد. برخی از بشکهها به شدت خورده شده و مواد رادیواکتیو به اطراف نشت کردهاند.
این وضعیت نشاندهندهی تأثیرات جدی بر اکوسیستم دریایی است. پژوهشگران متوجه شدند که بشکهها به نوعی به زیستگاههای جدیدی برای موجودات دریایی تبدیل شدهاند. آنها مشاهده کردند که انیمونها، اسفنجها و سایر موجودات دریایی در اطراف این بشکهها زندگی میکنند و این سؤال را مطرح میکند که آیا مواد رادیواکتیو به این موجودات منتقل شده است یا خیر.
بیشتر بخوانید: کشورهای جزیرهای اقیانوس آرام: جغرافیای سیاسی را به تأمین مالی تغییر اقلیم تبدیل کنند · تأثیر آتشسوزیها و ذوب دائمی زمینهای کانادا بر تغییرات اقلیمی
